ریاضت طلبی

{asceticism} [روان شناسی] خصوصیتی در فرد یا شیوۀ زندگی او مبتنی بر خودداری و چشم پوشی از لذت و انجام دادن فعالیت هایی مانند روزه گرفتن و سکوت و انزواجویی و کَف نفس بدنی

💡 جانی که در ریاضت حاجت تمام سوخت پیش تو ای مراد خدا داده چون کشم

💡 صدقه‌زیستی نوعی ریاضت‌طلبی، به ویژه در مسیحیت غربی است. در مسیحیت شرقی، از برخی از زاهدان به عنوان حماقت‌پیشگان مسیح یاد می‌شود، زیرا آن‌ها در برهه‌ای از زمان برای ریاضت دینی وانمود می‌کنند که دیوانه هستند.

💡 کتاب مقدس عبری می‌گوید نذیر (کسی که خود را وقف خدا کرده) برای ریاضت باید از مشروبات الکلی خصوصاً شراب و آبجو دوری می‌کند. با این حال هیچ تابوی عمومی در مورد الکل در یهودیت وجود ندارد. اما اسلام تمامی مست‌کننده‌ها را، حتی در مقدار بسیار اندک، ممنوع نموده‌است.

💡 آن ریاضت که عقل و جان کاهد زانِ آن کس که معرفت خواهد

💡 در ریاضت بوده‌ام شب‌ها بسی خود نشان ندهد چنین شب‌ها کسی

💡 هر چه پوست غلیظ تر باشد، مغز ضعیفتر و مخفی تر باشد. " و در ادامه توضیح می‌دهد که با مجاهده و ریاضت باید این پوست را از بین برد تا نور درونی انسان مجال ظهور بیابد. روزه را بهترین ریاضت‌ها می‌دانست و ریاضت‌های دیگر را در برابر آن بازیچه تلقی می‌کرد.