رحیل کردن

رحیل کردن. [ رَ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) کوچ کردن. سفر کردن. رفتن. راهی شدن. روانه شدن:
رسید عید همایون و روزه کرد رحیل
بجام دار فلک روشنایی قندیل.امیرمعزی.

کوچ کردن سفر کردن رفتن راهی شدن

💡 به بر و بحر زمین، فرصت اقامت نیست به چار حد جهان می زنند طبل رحیل

💡 آه از فلک که کوس رحیل است ساز او در بزم هر که ساخت درین بزمگه درنگ

💡 از بهر عون شرع مقام و رحیل او وز بهر کسب مهر قعود و قیام او

💡 افزود از نفیر نفس غفلتت حزین افسانه کرد خواب تو، بانگ رحیل را

💡 سلامت آرزوی وادی رحیل مباش که عالمی به فسون جرس گداخته است

💡 بساحت تن و در جان من بهم کردند قصیدهٔ تو نزول و سپاه رنج رحیل