دیو باف

دیوباف. [ وْ ] ( ن مف مرکب، اِ مرکب ) نساجةالجن باشد که معرب آن دیباج است. ( از المعرب جوالیقی ص 140 ). رجوع به دیباج شود.

نساجه الجن باشد که معرب آن دیباج است.

💡 ز بیم دیو چنان بودم اندر آن مأوی که عاصیان ز نهیب‌گناه در محشر

💡 شگفتی بماندند از آن کامیاب کز آن گونه کشته است دیو عذاب

💡 ز دیوان خلق تو مر خلق را همه کنیت و طبعشان بوالوفاست

💡 نیابد گذر شیر بر تیغ اوی همان دیو و هم مردم کینه‌جوی

💡 بداختر چو دیوی بجست از کمین بزد بر سر تا جور تیغ کین