دوتاه گشتن

دوتاه گشتن. [ دُ گ َ ت َ ] ( مص مرکب ) دوتاگشتن. خم شدن. خمیدن. ( یادداشت مؤلف ):
بنفشه زار بپوشید روزگار به برف
چنار گشت دوتاه و زریر شد شنگرف.کسایی.ز رشک چهره تو ماه تیره گشت و خجل
ز شرم قامت تو سرو کوژ گشت و دوتاه.فرخی.|| دولا شدن. دوتای گشتن. دارای دوتای و دولا گردیدن. ( از یادداشت مؤلف ).

دو تا گشتن. خم شدن.

💡 کیست که از تاب آن دو سنبل مشکین همچو بنفشه قد دوتاه ندارد

💡 نژند چشم شدم پیش آن دو چشم ‌نژند دوتاهْ پشت شدم پیش آن دو زلفِ دوتاه

💡 همچون بنفشه زلف تو پشتم دوتاه کرد یا رب که پشت زلف تو دایم دوتاه باد

💡 پیش تختت بود چو سرو به پای تا کند چون بنفشه پشت دوتاه

💡 زهی شهی که مه و سال در پرستش تو همی کنند شهان بزرگ پشت دوتاه

💡 ترا به تربیت من زبان چو سوسن تر مرا به خدمت تو پشت چون بنفشه دوتاه