دست رسیدنی

دست رسیدنی. [ دَ رَ / رِ دَ ] ( ص لیاقت مرکب ) که درخور دست رسی باشد.

که در خور دست رسی باشد

💡 ما أَصابَ مِنْ مُصِیبَةٍ نرسد هیچ رسیدنی بکس. إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ مگر بخواست خدای. وَ مَنْ یُؤْمِنْ بِاللَّهِ و هر که بگرود باللّه یَهْدِ قَلْبَهُ اللَّه راه نماید دل او را. وَ اللَّهُ بِکُلِّ شَیْ‌ءٍ عَلِیمٌ (۱۱) و اللَّه بهمه چیز داناست.

💡 ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصالُوا الْجَحِیمِ (۱۶) پس ایشان بآتش رسیدنی‌اند.

💡 وَ ما أَصابَکُمْ مِنْ مُصِیبَةٍ، و هر چه بشما رسد از رسیدنی، فَبِما کَسَبَتْ أَیْدِیکُمْ، بدان بکرد دو دست شما است، وَ یَعْفُوا عَنْ کَثِیرٍ (۳۰) و فراوانست که می‌فرو گذارد.

💡 قاصد وصل در ره است منتظرپیام باش آنچه به‌ما رسیدنی‌ست تا به‌کجا نمی‌رسد

💡 نتوان چو موج سرسری از بحر می گذشت چون درد می، به غور ته خم رسیدنی است

💡 ای دردمند هجر، مینداز دل ز درد کاینک طبیب آمده، درمان رسیدنی ست