خودسازی علما

[ویکی فقه] علمای دین دائماً مترصّد نفس خویش بوده و اهمیّت فوق العاده ای برای تهذیب نفس و خودسازی قائل بوده اند و بر اثر همین مجاهدت ها و مراقبت ها به جائی رسیدند که به راحتی هوای دوست را بر هوای نفس خویش بر می گزیدند و رحمت پروردگار بر او سرازیر گشته و در نتیجه به مقام خلیفة اللّهی نائل می گردیدند.
انسان موجودی دو بعدی است که هم صلاحیت تعالی، تکامل و رسیدن به درجات ملائکه و صعود به «قابَ قَوْسَیْنِ اَوْ اَدْنی»
نجم/سوره۵۳، آیه۹.
تهذیب نفس و خودسازی در کلام بزرگان و علما نمودها و ظهورهای متعددی داشته است که در ادامه به برخی از آنها اشاره می شود:
← امام خمینی
تهذیب نفس و خودسازی در در سیره عملی بزرگان و علما نمودها و ظهورهای متعددی داشته است که در ادامه به برخی از آنها اشاره می شود:
← امام خمینی
...

💡 طبق نظر تاد می، رویکرد سن نیازمند «مداخله فعال نهادهایی مانند دولت در زندگی مردم» است، اما هدف آن «ارتقای خودسازی مردم است تا شرایط زندگی آنها». سن اظهار می‌کرد که «توانایی تبدیل درآمدها به فرصت‌ها تحت تاثیر چندین مورد از تفاوت‌های فردی و اجتماعی است که به این معنی است که بعضی از مردم نیاز بیشتری نسبت به دیگران برای دستیابی به توانایی‌های مشابه خواهند داشت.»

💡 «مطالعه انتقادی و بهبودبخش از تجربه و استفاده از بدن خود، به‌عنوان منبع قدردانی حسی-زیبایی‌شناختی و خودسازی خلاقانه …، اختصاص داده شده [همچنین] به دانش، گفتارها و رشته‌هایی که چنین مراقبت‌های جسمی را ساختار می‌دهند، یا می‌توانند آن را بهبود بخشند.»

💡 به گفته لافارگ، این دیوانگی محض است که مردم برای «حق» هشت ساعت کار در روز می‌جنگند. به عبارت دیگر، هشت ساعت بندگی، استثمار و رنج، زمانی که فراغت، شادی و خودسازی است که باید برای آن مبارزه کرد - و تا آنجا که ممکن است کمترین ساعت بردگی.