خود ارا ی

( خودآرای ) خودآرای. [ خوَدْ /خُدْ ] ( نف مرکب ) آرایش دهنده خود. زیوردهنده خود. || دارای کبر و غرور و نخوت و نماینده فضل و شرف و ثروت خویشتن. ( ناظم الاطباء ):
طاوس خودآرایی در زیور و زیبایی
گر دیده قبول آید بر زیورت افشانم.خاقانی.شنیدم که روباه رنگین به روس
خودآرای باشد به سان عروس.نظامی.هر آن جانور کو خودآرای نیست
طمع را به آزار او رای نیست.نظامی.

( خود آرا ی ) ( صفت ) کسی که خورا آرایش کند و در زیبایی صورت و اندام و جام. خویش بکوشد

💡 عیان کن قد و رخ تا هم خجل هم منفعل گردد چمن از سرو و شمشاد و سپهر از مهر و ماه خود

💡 دل در آن زلف است، عذرش مشنو، ای باد صبا مو به موی او به خود پیوند و بند او ببین

💡 رمزی است نشئهٔ می، پندم به گوش خود گیر زنهار تا توانی با نیک و بد نکویی

💡 عاجزم افتاده ام ای چرخ از من کن حذر لشکری همراه خود بهر نبرد آورده ام

💡 شوخی که وعده داشت به من، دوش می‌گذشت گفتم به خود که بهر چه روز ایستاده‌ای؟