خضاب دان

خضاب دان. [ خ ِ ] ( اِ مرکب ) جای حنا وجای وسمه و گلگونه. مِخضَب. ( یادداشت بخط مؤلف ).

جای حنا و جای وسمه و گلگونه مخضب

💡 زین ماجرا، زجان پیمبر شکیب شد در خون خضاب پنجهٔ کفّ الخضیب شد

💡 چو خفت قامت گوژش چه سودگر مالد خضاب وسمه و گلگونه در رخان انگور

💡 شخصى به آن حضرت گفت: (اى اميرمؤ منان ! اگر محاسن خود را خضاب و رنگ مىكردى بهتر بود!)

💡 حسن بن جهم مى گويد: امام رضا عليه السلام را ديدم كه محاسن خود را خضاب (رنگ )كرده بود.

💡 ابن سعد گفته است كه (حسن و حسين به رنگ سياه، خضاب مى كردند).

💡 ای که چون کف الخضیبت کف بود رنگین ز خون چون ز خون دختر رز نبودت کفها خضاب