خسرو منش

خسرومنش. [ خ ُ رَ / رُو م َ ن ِ ] ( ص مرکب ) شاه طبیعت. باطبیعت شاهانه. با طبیعت ملکانه. شهمنش:
به پیش نیاکان خسرومنش
پس از مرگ باشد بمن سرزنش.فردوسی.

شاه طبیعت با طبیعت شاهانه

💡 چو دل برفت ز خسرو، چه سود بندد صبر؟ چو دل بیامد، وقف شما بخواهم کرد

💡 مظفری ملکی خسروی خداوندی که جاه و قدرش بگذشته است از کیوان

💡 چو شیرین تن خویشتن را به تیغ پس از خسرو تیغ زن کشتمی

💡 اگر گویی ز من بربا دل خویش ز تو نتوانم، از خسرو بریدم

💡 دیدم آن شاه را آن شه آگاه را گفتم این شاه کیست خسرو و سلطان کیست

💡 باغی ست عجب وصل تو، می پرس ز خسرو من بنده در آن باب ندانم که چه باشد