«خاکچال زیواکنشی» یا «دفنگاه زیواکنشی» نوعی محل مدیریت و دفن زباله است که در آن از فرآیندهای زیستی و کنترلشده برای تجزیه سریعتر مواد آلی استفاده میشود. در این نوع خاکچال، برخلاف خاکچالهای معمولی که زبالهها بدون دخالت فعال رها میشوند، رطوبت، اکسیژن و دما بهطور منظم و علمی تنظیم میگردد تا میکروارگانیسمها (ریزجانداران تجزیهگر) بتوانند مواد زباله را با سرعت بیشتر و کارآمدتر تجزیه کنند. در این سیستم، شیرابه تولیدشده از زبالهها به داخل همان توده بازگردانده میشود تا رطوبت و مواد مغذی لازم برای میکروارگانیسمها تأمین شود. این کار باعث میشود فرآیند تجزیه زیستی بهسرعت بیشتری انجام شود و حجم زبالهها کاهش یابد. هدف اصلی این سیستم، کاهش حجم زباله، کاهش بوی نامطبوع، کاهش تولید گازهای مضر و کوتاه کردن زمان پایداری زبالهها است. این نوع خاکچال همچنین سبب میشود گاز متان تولیدشده قابل جمعآوری و استفاده بهعنوان انرژی باشد، بهجای آنکه بدون کنترل وارد هوا گردد. در خاکچال زیواکنشی معمولاً سیستمهای لولهکشی و گردش مایع درون توده زباله نصب میشود تا رطوبت و میکروبها بهصورت یکنواخت در کل محیط جریان داشته باشند. با این روش، زمان تجزیه زباله که در خاکچالهای سنتی ممکن است دهها سال طول بکشد، در این سیستم به چند سال کاهش مییابد. این فناوری رویکردی نوین و پایدار در مدیریت پسماند است و به کاهش اثرات محیطزیستی، حفظ زمین، و بازیافت انرژی کمک میکند.
خاک چال زیواکنشی
فرهنگستان زبان و ادب
{bioreactor landfill} [مهندسی محیط زیست و انرژی] نوعی خاک چال که در آن برای تسریع تجزیۀ زیستی شیرابۀ تولیدشده به پسماند برگشت داده میشود.