خاندان ابن فهد

[ویکی فقه] اِبْن ِ فَهْد نام خاندانی بزرگ در مکه از فرزندان عبدالله بن محمد ابن عبدالله بن فهد است.
برای افراد این خاندان نسبت های علوی، قُرَشی، هاشمی و مکی برشمرده اند، و این شاید بدان سبب باشد که آنان را از فرزندان محمد بن حنفیه پسر علی بن ابی طالب (ع ) خوانده اند، اما از آن جا که شمار پشت های این خاندان تا علی بن ابی طالب (ع ) از آنچه قاعده معروف نسب شناسی (در هر قرن سه پشت ) اقتضا می کند، کمتر است، در صحت چنین انتسابی جای تردید می ماند؛ به ویژه اگر دریابیم که مردم مکه نسب این دودمان را به عتبه بن ابی لهب می رساندند و این نام به تنهایی انگیزه خوبی برای تغییر شجره نامه تواند بود. همه افراد شناخته شده این خاندان شافعی بوده اند، جز عطیه (د ۸۷۴ق /۱۴۷۰م ) که سخاوی او را مالکی مذهب دانسته است.
شهرت
اشتهار این خاندان بیشتر در سده های ۸ -۱۰ق /۱۴-۱۶م بود و در این دوره کسانی از آن خاندان در دانش و تجارت بلند آوازه شدند. دانش ِ عالمان این خانواده بیشتر در جهت ضبط و ذکر اهمیت سرزمین حجاز (تاریخ محلی ) به کار گرفته شده است. برخی از افراد این خانواده برای تجارت به مصر، شام، یمن و حتی هند سفر می کردند.
افراد مشهور
از فرزندان عبدالله افزون بر کسانی که درباره هر یک از آنان جداگانه سخن خواهد رفت، این افراد در خور ذکرند: حسن بن عبدالله (د پس از ۷۴۰ق ) و برادر وی جمال الدین محمد (د ۷۳۶ق ) که مدتی نایب ] قاضی مکه بود؛ احمد (د ۷۶۹ق ) پسر جمال الدین محمد و قاضی جمال الدین ابوالخیر محمد (د ۷۲۳ق ) برادر احمد این قاضی جمال الدین ابوالخیر ۳ پسر داشت که دو تن از آنان به نام های عبدالرحمان ملقب به الوجیه و ابوبکر در طاعون مکه جان سپردند. (جمادی - الاول ۷۹۳)اما بلند آوازه ترین دانشمندان بنی فهد از نسل ابوالخیر محمد و از پسر دیگر او نجم الدین محمد هستند:
← نجم الدین ابوالنصر محمد
...