حکم غریم

[ویکی فقه] غَریم به طلبکار یا بدهکار اطلاق می شود.
واژه غریم در لغت هم به معنای طلبکار آمده و هم بدهکار.
در فقه
در کلمات فقها نیز در هر دو معنای یاد شده به کار رفته است.

💡 خدای عزوجل از فرائضی که نهاد غریم ماست که باید گذاشت حق غریم

💡 درمانده ام بدست غریمان مظلمه دریوزه یی زکوی عطای تو می کنم

💡 هر موی بر تنم بدعا صد زبان شدست تا با غریم شکر مگر سر بسر شود

💡 ما از زمانه عمر و بقا وام کرده‌ایم ای وای ما که هست زمانه غریم ما

💡 غریم حادثه دامن نگیردش هرگز کسی که رخت درین کعبۀ امان افکند

💡 ای آن بزرگ امیری که ابر و بحر بود بمنت تو رهین و بهمت تو غریم