حضرت یعقوب علیه السلام

[ویکی اهل البیت] حضرت یعقوب فرزند اسحق پسر ابراهیم علیهماالسلام پدر انبیاء بنی اسرائیل می باشد. نام دیگر آن جناب اسرائیل می باشد. او از برگزیدگان خدا بود و با دوری فرزندش یوسف مورد آزمایش الهی قرار گرفت.
«یعقوب» یعنی پاشنه را می گیرد. ریشه کلمه از عقب عربی است که به فتح عین و کسر قاف به معنی پاشنه است. وی پسر اسحاق است. مادرش «رفقه». (بر وزن عصمه) یعقوب و عیسو برادرش جفت و توأم به دنیا آمدند: أول عیسو آمد و بعد یعقوب که پاشنه عیسو را گرفته بود.
«اسرائیل» یکی از نام های یعقوب، پدر یوسف می باشد. در علت نامگذاری یعقوب به این نام مورخان غیرمسلمان مطالبی گفته اند که با خرافات آمیخته است.
چنان که «قاموس کتاب مقدس» می نویسد: «اسرائیل به معنی کسی است که بر خدا مظفر گشت»! وی اضافه می کند که «این کلمه لقب یعقوب بن اسحاق است که در هنگام مصارعه (کشتی گرفتن) با فرشته خدا به آن ملقب گردید!» ولی دانشمندان ما مانند مفسر معروف، «طبرسی» در «مجمع البیان» در این باره چنین می نویسد: «اسرائیل همان یعقوب فرزند حضرت اسحاق پسر حضرت ابراهیم علیه السلام است...» او می گوید، «اسر» به معنی (عبد) و «ئیل» به معنی (اللّه) است و این کلمه مجموعا معنی «عبداللّه» را می بخشد.
بدیهی است داستان کشتی گرفتن اسرائیل با فرشته خداوند و یا با خود خداوند که در تورات تحریف یافته کنونی دیده می شود یک داستان ساختگی و کودکانه است که از شأن یک کتاب آسمانی به کلی دور است و این خود یکی از مدارک تحریف تورات کنونی است.
حضرت یعقوب فرزند اسحق پسر ابراهیم علیهماالسلام پدر انبیاء بنی اسرائیل می باشد.
حضرت یعقوب فرزند اسحق پسر ابراهیم علیهماالسلام پدر انبیاء بنی اسرائیل نام مبارکش 16 بار در کلام الله مجید ذکرشده است. نام دیگر آن جناب اسرائیل می باشد.
من عرض کردم: چنین نیست که هر کسی سؤال کند مستحق باشد، فرمود (چنین است ولیکن) ای ابوحمزه می ترسم که بعضی از آنها که سؤال می نمایند مستحق (حقیقی باشند و ایشان را چیزی ندهیم و به ما اهل بیت نازل شود. آنچه که به حضرت یعقوب و خاندانش نازل گردید.

💡 ( الصادق عليه السلام قال: كنوز الله فى ارضه و ما فىالاعمال شى ء احب الى الله من الرزعة و ما بعث الله نبيا الا زراعا الا ادريس عليه السلامفانه كان خياطا.) (1055)

💡 تحمل زحمات طاقت فرساى نوح (عليه السلام ) در كار دعوت: از آيات سوره هاى نوح وقمر و مؤ منون بر مى آيد كه آن جناب قوم خود را دائما دعوت مى كرده به اينكه به خداىتعالى و آيات او ايمان بياورند و در اين دعوت منتهاى جد و جهد را به خرج مى داده و شب وروز و آشكارا و پنهان وادارشان مى كرده به اينكه حق را بپذيرند، ولى قومش جز بهعناد و تكبر خود نمى افزودند، هر قدر او دعوت خود را بيشتر مى كرده آنان سركشى وكفرشان را بيشتر مى كردند و به جز اهل و اولادش وعده اندكى كه از غير آنان ايماننياوردند، بطورى كه ديگر از ايمان آوردن سايرين به كلى مايوس گرديد در آن هنگامبه درگاه پروردگار خود شكايت برده و از او طلب نصرت كرد.