حسین صبوری

حسین صبوری. [ ح ُ س َ ن ِ ص َ ] ( اِخ ) ابن علی تبریزی شاعر متخلص به صبوری از ایران به روم شد و در 1269 هَ. ق. درگذشت. دیوان شعر فارسی و ترکی دارد. ( هدیة العارفین ج 1 ص 329 ). و گویا هموست که در ریحانة الادب به تخلص صبور تبریزی یاد شده است. ( ذریعه ج 9 ص 596 و 597 ).

ابن علی تبریزی شاعر متخلص به صبوری از ایران بروم شد و در آنجا درگذشت وی دیوان شعر فارسی و ترکی دارد

💡 او خاطرات خود را از تولد تا اواخر دهه ۸۰ شمسی با عنوان شصت سال صبوری و شکوری به رشته تحریر درآورد که تا کنون پنج جلد آن توسط انتشارات کویر چاپ شده‌است.

💡 به از صبوری اندر زمانه چیزی نیست ولی نه از تو که صبر از تو سخت عار بود

💡 به امید صبوری از درش بار سفر بستم خورند آری به امید دوا زهر هلاهل را

💡 من خسته چون ندارم، نفسی قرار بی‌تو به کدام دل صبوری، کنم ای نگار بی‌تو

💡 ابن شهرآشوب در کتاب مناقب آل ابی‌طالب نقل می‌کند، در آخرین وداع حسین با خانواده اش، او سکینه را به صبوری توصیه کرد.