حدیث قاروره

[ویکی شیعه] حدیث قاروره، حدیثی از پیامبر(ص) خطاب به ام المومنین ام سلمه در مورد روز شهادت امام حسین(ع). قاروره به معنای ظرف یا شیشه است، بسیاری از مورخین و محدثین اهل سنت نیز این حدیث را روایت کرده اند.
پیامبر (ص)، مقداری از خاک کربلا را به ام سلمه داده بود و او نیز آن را در شیشه ای ‏نگهداری می کرد. حضرت فرموده بود هر گاه دیدی که این خاک، به خون تبدیل شد، بدان ‏که فرزندم امام حسین (ع) به شهادت رسیده است. روزی ام سلمه در خواب، رسول خدا را با چهر ای ‏غمگین و لباسی خاک آلود دید، که حضرت به او فرمود: از کربلا و از دفن شهدا می آیم. ناگهان از خواب برخاست، نگاه به آن شیشه کرد، خاک را خونین یافت، دانست که‏ حسین(ع) شهید شده است. آنگاه شیون و زاری نمود و وقتی همسایه ها آمدند، ماجرا را برای آنان بیان کرد.
صدای همسایه ها به شیون و غوغا برخاست به طوری که گریه و زاری شهر مدینه را چنان در بر گرفت که تا آن زمان دیده نشده بود. این ماجرا در روایات، به حدیث قاروره معروف است.

💡 پیش طبیب دو کون رفتم بیمار عشق نبض دلم می‌جهید در کف قاروره‌ای

💡 نی آتش از شهاب و نه قاروره از فلک از آب تیغ لشکر شیطان شکستنش

💡 گروهی به قاروره، قومی به تیر درآیید در پهنه ی داروگیر

💡 آنچ طورش بر نتابد ذره‌ای قدرتش جا سازد از قاروره‌ای

💡 که هست اژدهائی در آتشکده چو قاروره در مردم آتش زده

💡 شیشه قاروره نه و دم‌به‌دم کرده ز بول دگری پر، شکم