حبر کاتبی. [ ح ِ رِ ت ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نظام قاری در رساله اوصاف شعر از دیوان البسه خود چ اسلامبول 1303 هَ. ق. ص 138 گوید: و باز در هر ایامی رختی چند مخصوص در میان است و شعار اهل زمان چون فراویز صندل باف... و بعضی منسوخ... مانند عَلم جامه و هزار بخیه... و چندی در این روزگار مجدداً متداول شده مثل جنده مولهانه قاسم... و حبر کاتبی و چرم گلگون آذری.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 آنری مونن در سال ۱۸۳۲ شعری به این نام را در کتابخانهٔ دربار پیدا میکند، فرانسیسک میشل در سال ۱۸۳۷ متن را بر اساس نسخهٔ دیگری در آکسفورد انگلیس ویرایش میکند و بعد نسخههایی دیگر در ونیز، ورسای، لیون و کمبریج پیدا میشود. از این میان نسخهای که در آکسفورد است ظاهراً اعتبار بیشتری دارد و دستنویس کاتبی آنگلو نرمن است که در حدود سال ۱۱۷۰ نوشته شدهاست.
💡 نجیبالدین علیبن عمر قزوینی کاتبی (یا دبیران، در فارسی)، منطق دان و فیلسوف و اخترشناس عربینویس ایرانی در رصدخانهٴ مراغه، که خواجه نصیرالدین طوسی ریاست آن را برعهده داشت، برآمد، وی در سال ۶۰۰هـ. ق متولد و در سال ۶۷۵هـ. ق (۱۲۷۷ میلادی) درگذشت.
💡 در جهان باستان، این شعر با عنوانی شناخته میشد که سطر آغازین آن است: «در آن روزها، در آن روزهای خیلی دور». این شعر سومری در مدرسههای کاتبی در بابل باستان، شهرهای نیپور و اور، رایج بود. برخلاف سایر شعرهای سومری بیلگمس، این متن با یک سرآغاز اسطورهای شروع میشود.
💡 این کتاب در قالب «داستان درون داستان» روایت میشود. داستان اول که به صورت دانای کل مطرح میشود که در آن کووت یک مسافرخانه دار است و برای کاتبی زندگی خود را در سه روز شرح می دهد. داستان دوم که بخش اصلی کتاب را تشکیل میدهد، در خاطرات کووت میگذرد و به صورت اول شخص روایت میشود.
