حاکمان اشغالگر

💡 بر اثر اشغال ایران توسط بریتانیا و خرید آذوقه مردم ایران توسط ارتش اشغالگر و شروع قحطی بزرگ ایران (۱۲۹۸-۱۲۹۶)، بخش بزرگی از مردم ایران به کام مرگ فرورفتند.

💡 پس از خلع رضاشاه پهلوی از سلطنت در سال ۱۳۲۰، تدین یک بار دیگر وزیر معارف شد. برخی از مناصب بعدی او عبارت بود از رئیس دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران، وزیر خواربار و وزیر داخله. در تابستان ۱۳۲۲، هنگامی که تدین وزیر داخله بود، نیروهای اشغالگر متفقین تعداد زیادی از شهروندان ایرانی را به ظن طرفداری از آلمان بازداشت و به اراک تبعید کردند و این کار با حمایت رسمی تدین انجام شد.

💡 در روز هفدهم سپتامبر ۱۹۵۸ دولت موقت جمهوری الجزایر اعلام گردید. این اعلامیه در قاهره منتشر گردید و بنام مردم مبارزی که طی ۴ سال برای استقلال کشورشان مبارزه کرده و این دولت را که اشغالگران از سال ۱۸۳۰ آن را بلعیده بودند، برپا کرده بودند نام گذاری شد. و به این شکل وحشیانه‌ترین دوران غارتگری که در قرن گذشته شکل گرفته بود و می‌خواست مردم را از هویت و تاریخ خودشان تهی کند به پایان رسید.

💡 در نتیجه سیاست اداری و مالیاتی قهرآمیز بخش قابل توجهی از فئودال‌های ارمنی از اراضیشان محروم شدند. زمین‌های وسیع به طبقه مرفه مغول و جزاً به تجار واگذار می‌شد. وابستگی دهقانان به زمینداران تقویت گردید. دهقانان و نجبای ناراضی ارمنی علیه مغول به اسلحه متوسل می‌شدند. قیام‌های متحد ارمنی و گرجی ضد اشغالگران به وقوع پیوست.

💡 در سال ۱۹۴۳ او با مارکوویچ، از روسای اتحادیه کمونیست‌های یوگسلاوی ازدواج کرد. در همان سال، دامیانوویچ به عنوان معاون کمیساریای سیاسی منصوب شد. او در عملیات‌های چریکی متعددی علیه ورماخت اشغالگر و تشکیلات مسلح محلی مانند پلیس ویژه، گارد دولتی صربستان و چتنیک‌ها، پارتیزان‌ها را رهبری کرد.

💡 تاریخ نشان داده است که حاکمان اشغالگر همیشه سعی می‌کنند با استفاده از زور و خشونت، اراده و آزادی مردم بومی را سرکوب کنند.

💡 مقاومت مردم در برابر ظلم و ستم حاکمان اشغالگر، الهام‌بخش بسیاری از جنبش‌های آزادی‌خواهانه در سراسر جهان برای دستیابی به استقلال و صلح بوده است.

💡 بسیاری از مورخان معتقدند که حاکمان اشغالگر معمولاً با هدف غارت منابع طبیعی و ثروت‌های کشورها، وارد قلمرو سرزمین‌های دیگر و ساکنین آن می‌شوند.