توکل انبیا

[ویکی فقه] توکل انبیا (قرآن). سیره انبیاء الهی در تمام امور، توکل بر خداوند بود.
توکل بر خدا در تمام امور، سیره پیامبران الهی بوده است. قالت لهم رسلهم ان نحن الا بشر مثلکم ولـکن الله یمن علی من یشاء من عباده وما کان لنا ان ناتیکم بسلطـن الا باذن الله وعلی الله فلیتوکل المؤمنون• وما لنا الا نتوکل علی الله وقد هدنا سبلنا ولنصبرن علی ما ءاذیتمونا وعلی الله فلیتوکل المتوکلون. «پیامبرانشان به آنها گفتند: «درست است که ما بشری همانند شما هستیم، ولی خداوند بر هر کس از بندگانش بخواهد (و شایسته بداند)، نعمت می بخشد (و مقام رسالت عطا می کند)! و ما هرگز نمی توانیم معجزه ای جز بفرمان خدا بیاوریم! (و از تهدیدهای شما نمی هراسیم) افراد باایمان باید تنها بر خدا توکل کنند! • و چرا بر خدا توکل نکنیم، با اینکه ما را به راه های (سعادت) رهبری کرده است؟! و ما بطور مسلم در برابر آزارهای شما صبر خواهیم کرد (و دست از رسالت خویش بر نمی داریم)! و توکل کنندگان، باید فقط بر خدا توکل کنند!» (با توجه به تکرار جمله «فلیتوکل» که در آغاز به ایجاد توکل و آنگاه به تداوم آن سفارش شده است.)
← وجوب توکل
۱. ↑ ابراهیم/سوره۱۴، آیه۱۱.
فرهنگ قرآن، مرکز فرهنگ و معارف قرآن، برگرفته از مقاله «توکل انبیا».
...

💡 انبیا را تنگ آمد این جهان چون شهان رفتند اندر لامکان

💡 اولیا را یقین ازوست درست انبیا را گمان از آن شدسست

💡 انبیا را خود ولی باید مبین تا بگوید علم معنی را یقین

💡 بنگر چها ز قوم کشیدند انبیا بس جرعهای خون که کشیدند از غصص

💡 تمامت انبیا و صفت بگفتند بجز جوهر ز انوارت نسفتند