تازیانه ٔ زرین

تازیانه زرین. [ ن َ / ن ِ ی ِ زَرْ ری ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) مجازاً اشعه خورشید است:
به سر تازیانه زرین
شاه گردون گرفت عالم صبح.خاقانی.

مجازا اشعه خورشید است.

💡 ز گرز رستم بیشست تازیانه تو چنانکه نیزه رستم تراکم از سوزن

💡 نرمی ز حد مبر که چو دندان مار ریخت هر طفل نی سوار کند تازیانه اش

💡 تازیانه از کفش افتاد راست خود فرو آمد ز کس آنرا نخواست

💡 روانی سخن من ز هم خیالان نیست ز موج خویش چو دریاست تازیانه من

💡 تو تازیانه کشی بر فرشته وانگاهی بدود و خاک تن اندردهی درین گلخن؟

💡 شدم مقیم به دشت جنون چه دانستم که موج ریگ روان کار تازیانه مند