تاریخ القدس المعروف بتاریخ اورشلیم

[ویکی نور] تاریخ القدس المعروف بتاریخ اورشلیم، تألیف خلیل سرکیس(1333 - 1258ق)، به زبان عربی و در موضوع بیان تاریخ سرزمین قدس(اورشلیم) می باشد.
کتاب، شامل تمهید، مقدمه، متن در بیست و یک فصل و یک خاتمه می باشد.
مطالب و مباحث متن کتاب، پیرامون تاریخ قدس(اورشلیم) است و در بیست و یک فصل بیان شده است. مؤلف، عنوان هر فصل را در ابتدا ذکر نموده و سپس به شرح و توضیح آن پرداخته است.
پاره ای از مباحثی که در فصول مختلف کتاب مطرح شده است، بدین قرار می باشد:
مدت دخول ابراهیم خلیل به اورشلیم و مدت دخول بنی اسرائیل به این شهر، تحت رهبری یشوع بن نون؛ مدت پادشاهی داوود و سلیمان و حوادث و جنگ هایی که در اورشلیم برای آن دو پیش آمد؛ وضعیت اورشلیم از زمان پادشاهی رحبعام تا زمان پادشاهی حزقیا؛ وضعیت اورشلیم در دوران جنگ هایی که با پادشاهان مختلف داشته است، همچون جنگ با پادشاهان آشور و تسلط آنان بر آن شهر، جنگ با پادشاهان بابل و دخول آنان به آن شهر و تسلط پادشاهان مادی و فارس بر آن؛ وضعیت اورشلیم در مدت تسلط اسکندر کبیر بر آن؛ وضعیت اورشلیم پس از مرگ اسکندر و تسلط پادشاهان دولت سلوفیه و بطلیموسیه بر آن؛ وضعیت اورشلیم در دوران تسلط هیرودس کبیر بر آن؛ کارهایی که حضرت مسیح در اورشلیم انجام داد و آنچه برای وی در دوران رفت و آمدش به این شهر، پیش آمد؛ وضعیت اورشلیم در هنگام مرگ هیرودس کبیر و جانشینی فرزندش ارخلاوس و...

💡 ان من بقاء المسلمين و بقاء الاسلام ان تصير الاموال عند من يعرف فيها الحق و يصنع (فيها)المعروف، فان من فناء الاسلام و فناء المسلمين ان تصيرالاموال فى اءيدى من لايعرف فيها الحق و لايصنع فيها المعروف (176)

💡 هذا، ما اءوصى به الحسين بن على بن اءبى طالب الى اءخيه محمد المعروف بابن الحنفيه.

💡 12 / 9 - اللهم انى احب المعروف و انكر المنكر، و انى اسئلك ياذاالجلال و الاكرام بحق هذا القبر و من فيه الا اخترت لى من امرى ما هو لك رضى ولرسولك رضى .(72)

💡 6- اشاعه ى فحشا و دعوت به منكرات و نهى از خوبى ها، نشانه ى نفاق است.(ياءمرون بالمنكر و ينهون عن المعروف )

💡 ( قال بعض اهل العلم: الكاظم هو الامام الكبير القدر و الاوحد، الحجة الحبر، الساهرليلة قائما، القانع نهاره صائما،... و هو المعروف عنداهل العراق بباب الحوائج الى الله... )

💡 184 قال الصادق (عليه السلام ): لعن الله قاطعىسبيل المعروف فكيكفره فيمنع صاحبه من ان يصنع ذلك الى غيره. محجة البيضاء، ج2، ص 91