بیغاره زدن

بیغاره زدن. [ رَ / رِ زَ دَ ] ( مص مرکب ) طعن زدن. نکوهیدن:
خاقانی را همیشه بیغاره زنی
هم نیش بجان او چو جراره زنی.خاقانی.

طعن زدن. نکوهیدن.

💡 مغنی دل تنگ را چاره نیست بجز ساز کان هست و بیغاره نیست

💡 ازین رزم جستن مرا چاره نیست ز دشمن دگر تاب بیغاره نیست

💡 چو بشنید آن مارد تیره بخت ز بیغاره ی او بر آشفت سخت

💡 که بیغاره چندین چه رانی سخن سر خویشتن گیر و تندی مکن

💡 تو پاسخ بدادی به بیغاره ام ببستی در آن بند بیچاره ام

💡 زبانش چو بیغاره ره جسته است همی گفت از رزم من خسته است