بهانه جویی ثمود

[ویکی فقه] بهانه جویی ثمود (قرآن). قوم ثمود، دارای باغستانهای پوشیده از درختان میوه بودند.
کذبت ثمود المرسلین(قوم ثمود رسولان (خدا) را تکذیب کردند،) فی جنـت وعیون(در این باغها و چشمه ها،) قوم ثمود مردمانی بودند که با بهره گیری از نعمت های فراوان طبیعی توانسته بودند زندگی مرفهی برای خود فراهم آورند. یکی از این نعمت های طبیعی، کشاورزی پررونق آنها، در نتیجه وجود آب فراوان در سرزمینشان بود. قرآن کریم پرآبی سرزمین آنها را به وسیله سخن حضرت صالح (ع) خطاب به ایشان ترسیم می کند که «آیا شما را در آنچه این جا دارید آسوده رها می کنند؟ در باغ ها و کنار چشمه ساران»؟آنچه از آیات قرآن کریم استفاده می شود، این اقوام از نظر نعمت های الهی در رفاه و آسایش بودند. خداوند در سوره شعراء می فرماید: «اتترکون فی ما هاهنا ءامنین. فی جنات و عیون. و زروع و نخل طلعها هضیم. و تنحتون من الجبال بیوتا فارهین» آیا شما تصور می کنید همیشه در نهایت امنیت در نعمت هایی که اینجاست می مانید، در این باغ ها و چشمه ها. در این زراعت ها و نخل هایی که میوه هایش شیرین و رسیده است؟ و از کوه ها خانه هایی می تراشید و در آن به عیش و نوش می پردازید. در آیه دیگر، تنها به یک جنبه زندگی آنها نظر می اندازد و می فرماید: «و کانوا ینحتون من الجبال بیوتا ءامنین» آنها خانه های امن در دل کوه ها می تراشیدند. در آیه دیگر نیز علاوه برتصریح به بناهای آنها، به طورکلی به نعمت های دیگر از قبیل قصرها در دشت، خانه ها در کوه و نعمت های الهی اشاره می کند و می فرماید: «... و بواکم فی الارض تتخذون من سهولها قصورا و تنحتون الجبال بیوتا فاذکروا ءالاء الله» و در زمین شما را مستقر ساخت، که در دشت هایش قصرها برای خود بنا می کنید، و در کوه ها، برای خود خانه ها می تراشید، پس نعمت های خدا را متذکر شوید.

💡 چو گردد بهر قتل من علم تیغ جفای او تظلّم را بهانه سازم و افتم به پای او

💡 اين بهانه جويان به حق شايسته نام ستمگر و ظالمند، چرا كه هم بر خود ستم مى كنند وهم بر مردم كه سد راه هدايت آنها مى شوند.

💡 و يـا مـى گـويـنـد: ايـن قرآن را به دروغ به خدايش نسبت مى دهد (همه اينها بهانه است،علت صلى اين است كه ) اينان ايمان ندارند (33).

💡 هم اگر به شرع نهی است ز خون بی‌گناهان تو بهانه چو نگارا که ترا جواز باشد

💡 به جز بهانه ندانی به جز فسانه نخوانی چه سود چون نتوانی حدیثِ عشق شنیدن

💡 هر چند که جان را بر لعل تو بها نیست شرطیست که امروز نجوییم بهانه