بشرم رفتن

بشرم رفتن. [ ب ِ ش َ رَت َ ] ( مص مرکب ) شرمنده شدن. ( آنندراج ):
بشرم رفته تن یاسمین از آن اندام
بخون نشسته دل ارغوان از آن عارض.حافظ.

شرمنده شدن ٠

💡 چو دست داماد از روی نوعروس بشرم همی فرو کشد از روی لاله باد نقاب

💡 از روز ازل دهر به شور و شرم انداخت تا از عدم آورد وز جنس بشرم کرد

💡 گردون بشرم سیر کند بر سر تو زانک از پای قدر و همت گردون سپر توئی

💡 بناز گفت که بی من چگونه بودت دل بشرم گفت که بیمن چگونه بودت جان

💡 بارخدايا! من بشرم و خشم مى گيرم، همان طور كه مردم خشمگين مى شوند.