بسرای دیگر رفتن

بسرای دیگر رفتن. [ ب ِ س َ ی ِ گ َ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) کنایه از مردن باشد. رجوع به مردن و سرای شود.

کنایه از مردن باشد.

💡 هیچت بود این یاد که گفتی تو مرا کی کآیم بسرای تو شبی یکدل و یک پی

💡 تا مهر، خرامد بسرای حمل از حوت؛ تا ماه شتابد ز محرم بصفر بر

💡 مدحت خسرو اسلام فروغی بسرای تا همی نام تو بر صفحه دوران ماند

💡 ای عشق گرفتی سخت ناگاه دهان ما را بردی بسرای دل از راه نهان ما را

💡 ارغنون پیش چکاوک نه اگر بلبل نیست ماحضر فاخته را گو که نشیدی بسرای

💡 عصا زنان بسرای تو آمدم پس ازان وز این سخن بسرای تو در ندا کردم