بال وری

بال وری. [ وَ ] ( حامص مرکب ) بالداری. صاحب بال بودن.

💡 بر بستر گل وقت خزان تکیه نماید آن را که ز طاوس، نظر بر پر و بال است

💡 گر مرا از دام خواجو باشد اومید نجات بال بگشایم وزین سبز آشیان بیرون پرم

💡 نیمه شب بر سرم آن خسرو شیرین آمد خفته بودم که مرا بخت به بالین آمد

💡 دولت شاهی ندارد بیش از این رنگ ثبات کز هواپروردگان سایهٔ بال هماست

💡 نیفتی تا به دام عشق هرگز باورت ناید که بال مور ما از جذبه شکر برون آمد

💡 زان غمزه آن چه دیدم مرغ دلم ندیده گنجشک بال بسته از باز پر گشاده