باده ٔ شفقی

باده شفقی. [ دَ / دِ ی ِ ش َ ف َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) شراب سرخ برنگ شفق. میرزا صائب گوید:
قسم بساقی کوثر که از شراب گذشتم
ز باده شفقی همچو آفتاب گذشتم.( از آنندراج ).

باده سرخ

💡 روی‌های زرد بین و باده گلگون بده زانک از این گلگون ندارد بر رخ و رخسار مست

💡 میکشان را می کند گفتار بیش از باده مست تا نگردی مست در محفل مزن بسیار حرف

💡 شراب تلخ دارد عیش شیرین در قفا صائب مگردان رو ترش از باده تلخ نصیحت‌ها

💡 رشحه ای از لعل نوشین خند شکر خای او در مذاقم کار صد خم باده گلگون کند

💡 خاک باده یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده‌است.

💡 چنانم بزم عشرت بی‌لبش دلگیر می‌آید که موج باده در چشمم دم شمشیر می‌آید