ایه تسمیه

آیه تسمیه. آیۀ تَسمیه
رجوع شود به:بسم الله الرحمن الرحیم

[ویکی اهل البیت] آیه تسمیه. بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمٌِ
را «آیه تسمیه» یا بَسمله می گویند.
در آغاز همه سُوره های قرآن به جز توبه، «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ» آمده است و در آیه 30 سوره نمل/27 افزون بر آغاز سوره، در شروع نامه سلیمان تکرار شده است و همین «بِسمِ اللّهِ...» به اتفاق شیعه و سنی، جزو سوره بشمار می آید.
امامیه بر اساس روایات اتفاق دارند که «بِسمِ اللّهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ» در آغاز سوره ها به جز سوره توبه/ 9 آیه ای از همان سوره شمرده می شود و هر کس آن را در نماز ترک کند، نمازش باطل است.

💡 وجه تسمیه منطقهٔ (رؤوس الجبال) از آنجاست که این منطقه در بلندترین نقطه قلهٔ کوه واقع شده‌است، و مفرد آن (رأس الجبل) است.

💡 نقطویه ادامه جریان کاستن و مفهومی کردنی بود که حروفیه آغاز کرد به گونه‌ای که همه چیز در نقطه خلاصه گردد. برخی وجه تسمیه اسم نقطویه این می‌دانند که به ایشان نقطوی و اهل نقطه گفته‌اند، چرا که محمود، آفرینش و پیدایش همه چیز را از خاک می‌دانست و آن را نقطه می‌خواند:

💡 در مورد وجه تسمیه شهر زنجان تاکنون نظرات گوناگونی ازسوی پژوهشگران و نویسندگان ارائه شده است.

💡 ۱- قاش مستان (بیژن ۳) (۴۴۵۹ متر) : وجه تسمیه بیژن همان افسانه معروف شاهنامه است. اما نام قاش مستان به علت وجود شکاف و قاش انتهای قله است که کل و بزهای منطقه در فصل جفت‌گیری و مست شدن به این شکاف می‌آیند.

💡 وجه تسمیه شیران به درستی معلوم نیست ولی برخی بر این باورند که نام شیران برگرفته از نام یک شخص بنام «شیلان» است که در گذشته بسیار دور به این منطقه آمده و موجب رونق و آبادانی آن گشته‌است.

💡 در وجه تسمیه این کوه وچشمه روایات زیادی وجود دارد که این قلم در سنوات گذشته در مقالات جداگانه‌ای به شرح آن پرداخته است.