ایه امامت

[ویکی اهل البیت] آیه امامت. آیه 124 سوره بقره است که چون بحث امامت حضرت ابراهیم علیه السلام را مطرح نموده است و از آن نظر قرآن در مسائل مربوط به بحث امامت استخراج می شود به آیه امامت شهرت پیدا کرده است:
«وَ إِذِ ابْتَلی إِبْراهِیمَ رَبُّهُ بِکَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتِی قالَ لایَنالُ عَهْدِی الظَّالِمِینَ»
و (به یاد آر) هنگامی که خدا ابراهیم را به اموری امتحان فرمود و او همه را به جای آورد، خدا به او گفت: من تو را به پیشوایی خلق برگزینم، ابراهیم عرض کرد: به فرزندان من چه؟ فرمود: (اگر شایسته باشند می دهم، زیرا) عهد من به مردم ستمکار نخواهد رسید.
این آیه ضرورت عصمت امام را مطرح می نماید چرا که از آنجا که گناه ظلم به نفس است پس مطابق با این آیه امامت جز معصوم به کس دیگری نمی رسد.
از جمله مسائلی که از این آیه قابل استخراج است مسائل زیر است:

💡 مغرور شد به عزّت تقدیم در نماز آن جاه دوست کو به امامت نماز کرد

💡 یک سر به‌ کارگاه هدایت‌ گشاده دست یک سر به بارگاه امامت نهاده پا

💡 شیخی که شب دوشین در کعبه امامت داشت امروز کمر بسته است در دیر برهبانی

💡 پس هنگامى كه امامت به من منتقل شد، با علم امامت و ولايت متوجّه شدم كه افرادى مؤ من و پاكدر صُلب آن اشخاص قرار داشته است.

💡 در مسجد اگر روی چنان رو که ترا در پیش نخوانند و امامت نکنند

💡 قیام قامت موزون او قیامت اوست امام ملک و ملک بنده امامت اوست