[ویکی اهل البیت] آیه 1 سوره تکویر. بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِیمِ إِذَا الشَّمْسُ کُوِّرَتْ
هنگامی که آفتاب تابان تاریک شود.
هنگامی که خورشید را به هم درپیچند
آنگاه که خورشید به هم درپیچد،
در آن هنگام که خورشید در هم پیچیده شود،
When the sun is wrapped up
When the sun (with its spacious light) is folded up;
💡 «رب» (پروردگار) نیز قبل از اسلام رایج بوده و چندصد بار در قرآن به کار رفتهاست. رب مشابه «بعل» خدای کنعانی بودهاست. رب یکی از عناوین الله است و «الرب» در قرآن دیده نمیشود. این عنوان در سورههای مدنی زیاد به کار نرفتهاست. «اسماء حُسنی»، برخلاف آنچه در الهیات اسلامی مرسوم است، در قرآن صفت نیستند و تنها نامهای الله محسوب شدهاند. در قرآن اغلب دو اسمالله کنار هم قرار میگیرند اما میانشان «و» قرار نمیگیرد که این شیوه مشابه استفادهٔ کاهنان قبل از اسلام است. الله در قرآن خالق آسمانها و زمین نامیده شده که میتواند هر کسی را دلش خواست گمراه یا هدایت کند. قرآن او را «چیز» (شی) توصیف و از او با صفاتی چون «مکار»، «مسخرهکننده» و «فراموشکار» یاد کردهاست. قرآن ظاهر خدا را هم توصیف کردهاست: دارای چهره،[ت] یک چشم (طه، آیه ۳۹) یا چند چشم (در چند آیه)، یک دست (در چهار آیه) یا دو دست (مائده، آیه ۶۴، ص، آیه ۷۵) و پاست و بر روی تخت سلطنت (کرسی یا عرش) خود نشستهاست؛ این توصیفات منجر به بحثهایی دربارهٔ انسانانگاری خدا در قرآن شدهاست. قرآن همچنین میگوید چشم انسان نمیتواند خدا را ببیند (محمّد دو مرتبه در سورههای نجم و تکویر او را ملاقات میکند) و خدا از پشت پردهای با موجودات صحبت میکند. البته در جای دیگر میگوید انسانها در روز حساب پروردگارشان را خواهند دید.