ایاغ خانه

ایاغخانه. [ اَ ن َ / ن ِ ] ( اِ مرکب ) ظاهراً میخانه. ( آنندراج ). شرابخانه: صاحب جمعایاغخانه. ( تذکرةالملوک چ 2 ص 70 ). فقره ای که داخل عمله و فعله ایاغخانه شد. ( نصرآبادی، از آنندراج ).

(اسم ) اداره ای در عهد صفویان که در آن جامها و ساغرهای شراب و ظروف طلا و نقره را نگهداری میکردند.

💡 نوجوان مرا فلک خوندل ریخت در ایاغ نونهال مرا سپهر کند از بن بطرف باغ

💡 ساقی چو می عشق تو می کرد به ساغر هر صاف که آید به ایاغ دل ما ریخت

💡 بوی می‌ام ز خویش برد، می چه حاجت است چون لاله بشکنم به نسیمی ایاغ خویش

💡 به دیده خون ز دلم دیردیر می‌آید کسی که زود کند باده در ایاغ کجاست

💡 سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرست چه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست

💡 زان باده در ایاغ کن ای مه که قطره‌ها کز آن فروچکد همه ماه است و آفتاب