اکسیژن سنجی
«اکسیژن‌سنجی» در مهندسی پزشکی و علوم بالینی به روشی گفته می‌شود که برای اندازه‌گیری میزان اشباع اکسیژن خون به کار می‌رود و یکی از مهم‌ترین روش‌های پایش وضعیت تنفسی و گردش خون محسوب می‌شود. این فرایند معمولاً بر پایه خواص جذب نور توسط هموگلوبین اکسیژن‌دار و بدون اکسیژن انجام می‌گیرد؛ به این معنا که خون دارای اکسیژن و خون فاقد اکسیژن، نور را در طول موج‌های متفاوت به شکل‌های مختلف جذب می‌کنند. دستگاهی که برای این کار استفاده می‌شود، «اکسیژن‌سنج» یا پالس‌اکسیمتر نام دارد و معمولاً به انگشت، لاله گوش یا در برخی موارد به مچ متصل می‌شود. این دستگاه با تاباندن نور قرمز و مادون قرمز از بافت بدن، میزان نور عبوری یا بازتابی را اندازه‌گیری کرده و بر اساس آن درصد اشباع اکسیژن خون را محاسبه می‌کند. حاصل این اندازه‌گیری معمولاً با نماد SpO₂ نمایش داده می‌شود و به صورت درصد بیان می‌گردد. اکسیژن‌سنجی روشی غیرتهاجمی، سریع و بدون درد است و در بیمارستان‌ها، اتاق عمل، مراقبت‌های ویژه و حتی استفاده خانگی کاربرد گسترده دارد. این روش برای تشخیص کاهش اکسیژن خون، پایش بیماران تنفسی و ارزیابی عملکرد ریه بسیار مهم است. از نظر علمی، مبنای آن بر اصول طیف‌سنجی نوری و قانون جذب نور استوار است. بنابراین، «اکسیژن‌سنجی» به معنای سنجش میزان اشباع اکسیژن خون از طریق تحلیل جذب نور توسط هموگلوبین است.
مترادف‌ها
اندازه‌گیری اکسیژن
فرهنگستان زبان و ادب
{oximetry} [مهندسی پزشکی] روشی برای سنجش سطح اشباع اکسیژن خون بر مبنای خواص جذب نور
جمله سازی با اکسیژن سنجی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 پزشکان در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان، به طور مداوم از دستگاه اکسیژن سنجی برای نظارت بر سطح اشباع اکسیژن خون بیماران استفاده می‌کنند.
💡 انجام عملیات اکسیژن سنجی در منزل برای سالمندان بسیار مفید است زیرا به آن‌ها کمک می‌کند تا وضعیت سلامت تنفسی خود را به راحتی کنترل کنند.
💡 دقت در هنگام استفاده از دستگاه اکسیژن سنجی اهمیت بسیار زیادی دارد، چرا که نتایج نادرست می‌تواند منجر به تشخیص‌های پزشکی اشتباه و خطرناک شود.
