انذار اشراف

💡 آن بزرگوار در ابتداى رسالت به پيروى از آيه شريف (و انذر عشيرتك الاقربين)(502) ((خويشان نزديكت را انذار كن )) غذايى آماده نمود و همراه با طعام دادن، خويشانخود را براى رساندن پيام خدا، دعوت كرد.

💡 582- عنايت الهى در اين مورد به طور جامع ظهور كرد؛ زيرا كسى كه قابل هدايت بود و هست خداوند او را با تعبير (اءولا يعلمون ) به علم الهى رهبرى مى كند؛ چنان كه اگر معتقد بود، تعيين مزبور براى او صبغه انذار و تهديد دارد. البته اگر كسى ملحد بود و زمينه هدايت را از دست داد، ين گونه از آيات همانند ساير آيات آسمانى نسبت به او فقط جنبه اتمام حجّت و تتميم معذرت دارد.

💡 2 - دعوت به سوى خداوند مرحله اى است بعد از بشارت و انذار، چرا كه بشارت و انذاروسيله اى است براى آماده ساختن افراد به منظور پذيرش حق، هنگامى كه از طريق تشويقو تهديد آمادگى پذيرش حاصل شد، دعوت به سوى خداوند شروع مى شود، تنها دراينجا است كه دعوت مؤ ثر خواهد افتاد.

💡 بنابراين جا دارد كه ما سوره يونس را به سوره انذار و قضاءعدل بين رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله ) و بين امتش معرفى كنيم، و اتفاقا سوره باهمين قضاء ختم شده، آنجا كه خطاب به رسول گرامى خود فرموده: (و اصبر حتىيحكم اللّه و هو خير الحاكمين ). (الر، تلك آيات الكتاب الحكيم )

💡 ايـن جـمـله عـطـف اسـت بـر كـلمـه تـنـذر كـه در اول آيـه اسـت، و ايـن عـطـف ازقـبـيـل عـطـف خـاص بـر عـام اسـت كـه مـعـمولا در مواردى اينطور عطف مى كنند كه خاص اهميتمـخـصـوص دارد، پـس در آيـه مـورد بـحـث مـى خـواهـد بـفـرمـايـد: مـا ايـن قـرآن را بـر تونازل كرديم تا مردم را از خدا بترسانى و انذار كنى، و مخصوصا از غضبش در روز قيامتانذار نمايى.

💡 و كثيربن شهاب و اشرافى كه با ابن زياد بودند نيز از اين نحو كلمات مردم را تخويفو انذار مى دادند تا آنكه نزديك شد غروب آفتاب، مردم كوفه را اين سخنان وحشت آميزدهشت انگيز شد بناى نفاق و تفرّق نهادند.