اندر رمیدن

اندررمیدن. [ اَ دَرْ، رَ دَ ] ( مص مرکب ) رمیدن:
سمندش چو آن زشت پتیاره دید
شمید و هراسید و اندررمید.اسدی.و رجوع به رمیدن شود.

رمیدن

💡 چون نگه درنظروحشی آهو چشمان رام مردم شو و از دست رمیدن مگذار

💡 به هیچ باب دگر رام کس نمی گردد نهاد چون دل خود بر سر رمیدن روح

💡 فغان که وحشی من مانده از رمیدن شد چو نقش پای زمین گیر آرمیدن شد

💡 ستمگران تغافل منش چه می دانند که صیدم از نرمیدن رمیدنی دارد

💡 فسون دام چه حاصل شکار دل هنر است ز خود رمیدن آهو گناه صیاد است

💡 عالمی پر شده از پرتو خورشید رخش شرم او باز زما چشم رمیدن دارد