اسماء متواطیه

اسماء متواطیه. [ اَ ءِ م ُ ت َ ی َ/ ی ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) اگر یک لفظ بر یک معنی دلالت کند، دو قسم بود: یکی آنکه معنی خاص بود بیک شخص... دیگر آنکه آن معنی خاص نبود بیک شخص، بلکه وجودش در اشخاص بسیار ممکن بود، هم از دو نوع خالی نباشد، یا در همه یکسان بود بی اولویت و ترجیحی مانند اطلاق لفظ مردم بر معنی که در اشخاص بسیار موجود است وآنرا اسماء متواطیه خوانند... ( اساس الاقتباس ص 12 ).

💡 و در الدر المـنـثـور اسـت كـه ابـن جـريـر و بيهقى در - كتاب اسماء و صفات - از ابىهـريـره روايـت كـرده انـد كه گفت: رسول خدا (صلى اللّه عليه و آله وسلم ) فرمود خداىتـعـالى مـى فـرمـايد: اين بنى آدم نبايد به عنوان بدگويى به دهر بگويد (يا خيبهالدهـر اف بـر تـو اى روزگار) براى اينكه دهر منم. اين منم كه شب و روز را درست مىكنم، و اگر بخواهم هر دو را از بين مى برم.

💡 22- فاطمه عليهاالسلام در هاله عفت و عصمت  در آخرين روزهاى زندگى، زهراى مرضيه به اسماء (27) دختر عميس ‍ فرمود:

💡 و در آيه مباركه اى كه حق متعال خويش را بعد از ايجاد وجود انسان بهترين خالق معرفىفرمود كه فتبارك الله احسن الخالقين (108) اشعكار به اين است كه ما را هم خالق بهحساب آورده است چه اينكه او عالم است ما هم عالم هستيم او هم قادر و داراى ديگر اسماء وصفات است ما هم آن اسماء را داراييم منتهى آنچه كه از ما ظهور مى كند بعنوان مظهر اوست.

💡 جـمـعـى از مفسران در اينجا مخصوصا روى علامت اختصارى بودن (ص ) نسبت به اسماءالله يا غير آن تكيه كرده اند، چرا كه بسيارى از اسماء الله با ص شروع مى شود مانندصـادق و صمد و صانع و يا اشاره به جمله صدق الله است كه در يك حرف خلاصه شدهاست.

💡 كلمه (فتاح ) يكى از اسماء حسناى خدا است، و (فتح ) به معناى فاصله و جدايىانداختن بين دو چيز است، به منظور اثرى كه بر اين جدايى مترتب مى شود، مثلا فتحباب، براى داخل شدن به اين است كه بين دو لنگه در جدايى بيندازيم، تا هر يك ازديگرى جدا شده، و ما داخل خانه بشويم، و همچنين فتح بين دو چيز، جدايى انداختن بين آندو است، تا از هم متمايز شوند، هم به ذات، و هم به صفات و هم بهافعال.