عبارت «اسلوب معانی قرآن» به شیوه ویژه قرآن کریم در استفاده از الفاظ و کلمات اشاره دارد که پیام و معانی را بدون خطا و نقص منتقل میکند. این اصطلاح بخشی از علم معانی است که یکی از سه شاخه اصلی علم بلاغت به شمار میرود و هدف آن جلوگیری از اشتباه در رساندن مقصود به مخاطب است. علم معانی به بررسی نحوه کاربرد الفاظ و ترتیب آنها در جملات میپردازد تا مفهوم به صورت دقیق و روشن منتقل شود. سخن به اعتبار لفظ «فصیح» نامیده میشود، زیرا فصاحت به خودی خود به زیبایی لفظ و انتخاب صحیح کلمات توجه دارد. سخن به اعتبار لفظ و معنا «بلیغ» نامیده میشود، زیرا بلاغت توجه همزمان به انتخاب واژهها و رساندن صحیح مفاهیم را در نظر میگیرد. «اسلوب معانی قرآن» نشاندهنده توانمندی قرآن در رساندن مفاهیم وحیانی به بهترین شکل ممکن و بدون ابهام یا خطاست. رعایت اسلوب معانی در قرآن باعث میشود که پیامهای دینی و اخلاقی به وضوح برای مخاطب قابل فهم باشد و اثرگذاری کلام الهی افزایش یابد. بنابراین، «اسلوب معانی قرآن» یعنی شیوه خاص و بینقص قرآن در به کارگیری الفاظ و جملات برای رساندن مفاهیم و پیامهای وحیانی به مخاطب، که جزو شاخههای علم بلاغت به شمار میرود.
اسلوب معانی قران
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اسلوب معانی قرآن. شیوه خاص قرآن در به کارگیری الفاظ بدون خطا در رساندن معنا را اسلوب معانی قرآن گویند.
علم معانی یکی از سه علم تشکیل دهنده علم بلاغت است که با رعایت آن، از خطا در رساندن مقصود گوینده به ذهن شنونده جلوگیری می شود. سخن در معانی و بیان، به اعتبار لفظ، فصیح خوانده می شود؛ زیرا نگاه فصاحت به مجرد لفظ است. و به اعتبار لفظ و معنی، بلیغ خوانده می شود؛ زیرا نگاه بلاغت به هر دو سو است؛ اما بدیع را نه فصیح می دانند و نه بلیغ؛ زیرا بدیع، امری خارجی است که مقصود آن تنها آراستن کلام است.
تعریف
اسلوب معانی قرآن، به شیوه خاص قرآن کریم در به کارگیری الفاظ اشاره دارد که آن را از هرگونه اشتباه در رساندن معانی موردنظر مصون می دارد و مفاهیم وحیانی را به بهترین وجه و بدون هیچ نقصی به مخاطب می رساند.
عناوین مرتبط
اسلوب بلاغی قرآن.
