استحباب طریقی

[ویکی فقه] استحباب طریقی استحباب یک شیء به خاطر رساندن مکلّف به مصلحت واقعی است.
استحباب طریقی، استحبابی است که شارع آن را به خاطر رساندن مکلف به حکم واقعی جعل کرده و طریق به واقع قرار داده است؛ یعنی برای حفظ مصلحت واقع جعل شده است، مثل: استحباب احتیاط کردن، چون احتیاط، طریقی برای رسیدن به واقع و دوری از محرمات احتمالی است.

💡 مسائل دين از يك نظر گاه قابل تقسيم به دو بخش معارف اعتقادى و احكام عملى است. در احكام عملى كه جاى تعبد و عمل است افزون بر قطع و اطمينان، مظنه خاصنيز راهگشاست. بنابراين، كلام معصومين (عليهم السلام ) حتى اگر به صورت خبرواحد باشد و همراه با قراين قطع آور نباشد، درمسائل عملى و فرعى، حجت تعبدى است، چه در احكام الزامى ( وجوب و حرمت ) و چه در احكامغير الزامى ( استحباب و كراهت ).

💡 پيشوايان گرامى اسلام به اين اصل بزرگ تربيتى توجهكامل داشته و درباره آن به مسلمين سفارش لازم را نموده اند. بازى با كودكان از مستحباتدينى است و علماى حديث در باب استحباب التصابى مع الولد و ملاعبته اخبار مبربوطه رانقل كرده اند.

💡 5 و 6 - عيادت مريض و تشييع جنازه بر زنان استحباب ندارد، ولى بر مردان مستحب مؤكداست.

💡 91 - باب استحباب غنيمت شمردن فرصتهاى خير و اينكه در صورت امكاناز فرصتهاى خير استفاده شود

💡 4 - باب استحباب كسب صفات پسنديده و به كاربردن آنها و ذكر تعدادى ازآنها

💡 مؤ لف: مقتضاى جمع بين روايات سابق و اين روايت، اين است كه بگوئيم: منسوخ از آيه(كتب عليكم ) الخ، تنها وجوب است، در نتيجه استحباب آنبحال خود باقى است.