ادب کده

ادب کده. [ اَ دَ ک َ دَ / دِ ] ( اِ مرکب ) جای ادب. ادب گاه:
در این ادب کده جز سر بهیچ جا مگذار
تمام خاک دل افتاده است پا مگذار.میرزا بیدل.

💡 دو چیز افزونی دهد، بر مردم افزون‌طلب سرمایهٔ عقل و خرد، پیرایهٔ علم و ادب

💡 پا به دوشش سر به گوشش می نهد زلف کجش راست می گوید کسی گر بی ادب می خواندش

💡 او برندهٔ جوایز متعددی از جمله بورس گوگنهایم، جایزهٔ حلقهٔ منتقدان کتاب ایالات متحده و جایزهٔ لنِن برای آثار ادبی شده‌است.

💡 چاپ: فصلنامه ادبی – داستانی خوانش / سال دوم / شماره پنجم / بهار ۱۳۸۶

💡 اگر شیراز باشد مهد دانش ای ادب‌پرور صفاهان هم ز اهل علم بحری بی‌کرانستی

💡 باغبانا، ادب آنست که چون در چمن آید سرو را برکنی از بیخ و به جایش بنشانی