ادات مصاحبت

[ویکی فقه] ادات مصاحبت، ادات بیانگر معنای همراهی را می گویند.
«مصاحبت» یعنی همراهی.
در قرآن
برخی از ادوات مصاحبت در قرآن عبارتند از:۱. علی: (... وآتی المال علی حبه...)؛ "و مال
۱. ↑ بقره/سوره۲، آیه۱۷۷.
...

💡 قدر نبات یافت آب از اثر مصاحبت گُل چو شود قرین گِل گیرد رنگ و بوی او

💡 بهترين كسى كه با او مصاحبت و رفاقت مى كنى آن كس كه تو را مشتاق آخرت و متنفر ازدنيا گرداند.

💡 و اگر یافت که چیزی از این صفات در دل او هست سعی کند در خلاصی از آن به موعظه و نصیحت و سرزنش و ملامت و مصاحبت نیکان و مجالست خوبان و ریاضت و مجاهده تا سلب آن صفت بشود و اگر به آسانی سلب نشود معالجه را مکرر نماید.

💡 دلارامی که رونق جمال او رفته بود و ظلمت ریش صفحه رویش گرفته، طالبان را از مصاحبت خود صبور می دید و عاشقان را از مواصلت خود نفور دانست که حجاب ایشان مویی چند است بر عارض و زنخدان دمیده و از آن دام بی اندام مرغ دل ایشان رمیده.

💡 اسماعيل بن زياد گويد: ام موسى كنيز على (ع ) و سرپرست دخترش فاطمه به من گفت:از على (ع ) شنيدم به دخترش ام كلثوم مى فرمود: دختر من به زودى از مصاحبت من محرومخواهى شد و طولى نمى كشد كه از ميان شما مى روم.

💡 ازحضرت صادق (عليه السلام ) منقول است كه: مصاحبت و رفاقت كن با كسيكه تو باوزينت يابى و مصاحبت مكن با كسيكه او بتو زينت يابد يعنى تو كسب علم و كمالات از اوتوانى نمود.