اجماع تقریری

[ویکی فقه] اجماع تقریری، اتفاق علمای معاصر امام (علیه السلام) بر امری و عدم مخالفت امام (علیه السلام) می باشد.
اجماع تقریری، عبارت است از تحقق اتفاق علما بر امری در حضور امام معصوم (علیه السلام) و سکوت او در برابر آن، در جایی که قادر به مخالفت با آن باشد؛ به بیان دیگر، هرگاه فقها در زمان وجود امام (علیه السلام) بر حکمی به اتفاق نظر برسند و امام آن ها را ردع نکند، سکوت او به منزله تقریر و تأیید نظر فقها است، زیرا اگر نظر فقها خلاف حکم الهی باشد، بر امام (علیه السلام) از باب وجوب نهی از منکر لازم است منکر را انکار نماید.
شرط تحقق اجماع تقریری
در اجماع تقریری، اتفاق همه علما موضوعیت ندارد، بلکه اگر یک نفر هم در حضور معصوم (علیه السلام) عملی را انجام دهد و یا حکمی را بیان کند و امام (علیه السلام) در حالی که شرایط بیان برای او مهیا است سکوت نماید، این سکوت کاشف از موافقت وی است.

💡 عجرما بیدل‌به تقریری دگرمحتاج نیست موج در عرض شکست خود بود یکسر زبان

💡 اجزاء مافیها همه از فرق سر تا پا همه در وصف تو گویا همه، هریک به تقریری جدا

💡 نگه عجز عجب قوّت تقریری داشت این ستم شد که به آن چشم سخندان نرسید

💡 روزی همی باید مرا، مانند ماهی، تا درآن پیش تو تقریری دهم شرح شب چون سال را

💡 نزد روان‌شناسان، حکم به معنی تقریری ذهنی است که عقل توسط آن، مضمون سخن را استوار می‌کند و به حقیقت می‌گرایاند، یا به معنی اتخاذ رأیی است که برای هدایت سلوک در احوالی که نمی‌توان در آنها به علم یقینی رسید، مناسب است.