ابوطالب ابن فصیح

[ویکی فقه] اِبْن ِ فَصیح، ابوطالب فخرالدین احمد بن علی بن احمد همدانی کوفی ( ۲۶ شعبان ۶۸۰- ۷۵۵ق / ۱۵ سپتامبر ۱۲۸۱- ۱۳۵۴م )، فقیه حنفی، شاعر و ادیب است.
به سبب اقامت و تدریس در شهرهای بغداد و دمشق او را بغدادی و دمشقی نیز خوانده اند.
تولد
وی در کوفه دیده به جهان گشود و در همان جا به آموختن فقه و ادبیات پرداخت و قرائت هفتگانه را نزد ابن صبّاغ و علی بن سعد دیوانی آموخت.
مشایخ حدیث
در بغداد از ابن عبدالحق، ابن دوالیبی و ابن صباغ حدیث شنید و اسماعیل بن طبّال و دیگران به او اجازه روایت دادند.
سفر به دمشق
...

💡 اشعار چهار گانه از قصيده معروف حضرت ابوطالب است كه در وصفرسول خدا صلى الله عليه و آله و حمايت از وى سروده است تمام قصيده نود و چهار (94)بيت است (535)

💡 طالب مدحت ابوطالب که رسم و رای اوست طالبان جود را خشنود و شاکر داشتن

💡 2 - به علاوه در كتب معروف اسلامى اشعارى از ابوطالب در اختيار ما است كه مجموعه آنهادر ديوانى بنام ديوان ابوطالب گردآورى شده است كه تعدادى از آنها را درذيل مى آوريم:

💡 گوينده اى (سعد بن ابى وقاص ) به اميرالمؤ منين گفت: اى پسر ابوطالب تو بهخلافت حريص هستى !

💡 ابوطالب گفت: آيا اين همان عهدنامه اى است كه درباره هم پيمانى خود نوشته ايد؟