کلمه «ابورافع قرظی» به شخصیت تاریخیای اشاره دارد که در دوران پیامبر اسلام (ص) در مدینه زندگی میکرد. او سلام بن ابی الحقیق نام دارد و از اشراف یهود مدینه و دشمنان سرسخت پیامبر (ص) به شمار میرود. ابورافع به عنوان یکی از افرادی که در برابر دعوت اسلامی مقاومت کرده و به توطئههای ضد اسلام پرداخته، شناخته میشود. برخی مفسران قرآن بر این باورند که او در آیه ۲۸ سوره آل عمران مورد اشاره قرار گرفته و به عنوان یکی از کافران که مؤمنان را از ارتباط با آنها برحذر داشته است، معرفی شده است. همچنین، آیات ۷۷ و ۷۸ این سوره به رشوهخواری وی و آیات ۷۹ و ۸۰ به محاجه او با رسول خدا اشاره دارند. ابورافع همچنین در توطئههای ضد اسلام و در تلاشهایش برای مقابله با پیامبر نقش داشته و برخی آیات در نکوهش او نازل شده است. در واقع، او نمادی از دشمنی و مخالفت با پیامبر و دین اسلام در آن دوران به شمار میرود و برخی آیات قرآن به طور خاص به توصیف رفتارها و اقدامات او پرداختهاند.
ابورافع قرظی
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] ابورافع قرظی، از اشراف یهود مدینه و از دشمنان سرسخت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم است. برخی از آیات قرآن در شأن وی و در نکوهش او نازل شده است.
ابورافع قرظی، سلام بن ابی الحقیق، از اشراف یهود مدینه و از دشمنان سرسخت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم است. برخی مفسران، وی را از جمله کافران مطرح در آیه ۲۸ آل عمران دانسته اند که مؤمنان را از موالات آن ها برحذر داشته است. گفته شده: آیات ۷۷ و ۷۸ آل عمران نیز درباره رشوه خواری وی، آیات ۷۹ و ۸۰ آل عمران درباره محاجه او با رسول خدا، آیات ۱۱۱ و ۱۱۲ همین سوره در پی توطئه وی ضد اسلام نازل شده است. نیز مقصود از «جبت و طاغوت» در آیه ۵۱ نساء، وی و گروهی دیگر از احبار یهود دانسته شده اند.
