ابوذر هروی

[ویکی فقه] اَبوذَرِ هَرَوی، عبد بن احمد بن محمد بن عبدالله انصاری (۳۵۵ یا ۳۵۶ ـ ۵ ذیقعده ۴۳۴ق/ ۹۶۶ ـ ۱۶ ژوئن ۱۰۴۳م)، محدث مالکی.
برخی از منابع نام او عبدالله نوشته اند. اصل وی از هرات بود و در شهر خویش به ابن سمّاک شهرت داشت.
مشایخ
سال های نخست زندگانی را در هرات گذرانید و در آن جا از ابوالفضل ابن خمیریه، بشر بن محمد مزنی و ابو عبدالله محمد بن احمد غوزمی استماع حدیث کرد. همچنین در سرخس از ابومحمد ابن حمویه و زاهر بن احمد طوسی، در بلخ از ابواسحاق مستملی، در مرو از ابوالهیثم کشمیهنی، در بصره از ابوبکر هلال بن محمد و شیبان بن محمد ضبعی، در بغداد از ابوالحسن دارقطنی و ابوعمر ابن حیویه، در دمشق از عبدالوهاب بن حسن کلابی، در مصر از ابومسلم کاتب و در فارس و جبال از برخی مشایخ استماع نمود. از دیگر مشایخ مهم او حاکم نیشابوری و ابن شاهین بوده اند، گفتنی است که وی در یکی از آثار خود نام بیش از ۳۰۰تن از مشایخ خویش را گرد آورده بوده است.
ابوذر در بغداد
ابوذر در بغداد به روایت حدیث پرداخت و در ضمن از ابوبکر ابن طیب باقلانی و ابوبکر ابن فورک کلام آموخت.
اقامت در مکه
...

💡 غلام همیان به نزد ابوذر آورد و اصرار بسیار کرد.اما او نپذیرفت. غلام گفت: آن را بپذیر، آزادی من در آن است. ابوذر پاسخ داد: بلی اما بندگی من در آن است.

💡 حساسيت پيامبر را نسبت به (وقت ) و گذران عمر و سپرى شدن فرصتها و استفادهشايسته نكردن از آن مى بينيم. پيامبر در ادامه سخنانش با ابوذر، روى اين مساءلهتاءكيد فراوان دارد.

💡 و ابوذر گفت مر سلمه را که دور باش از درگاه سلطان که از دنیاوی وی به تو هیچ نرسد الا زیادت از آن که از دین تو بشود. و گفت، «در دوزخ وادی است که هیچ کس در آنجا نشود مگر علمایی که به زیارت سلطانان شوند».

💡 زبان خویش همچون مال خویش نگاه دار. ای ابوذر، اگر اجل و مسیرش بینی، آرزو و غرورش را دشمن خواهی داشت.

💡 مؤ لف: صاحب الدر المنثور اين روايت را نيز از عده اى از اصحاب جوامع از قيس بن سعدبن عباده و از ابن عباس و ديگران نقل كرده. و در مجمع البيان آن را از ابوذر و عطاءنقل كرده است.

💡 برادر بود با سلمان ابوذر لیک کی شاید که گنجد در دل صد بوذر اندک راز یک سلمان