دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ شَرْقى، ابوحامد نیشابوری، احمد بن محمد حسین (۲۴۰- ۳۲۵ق /۸۵۴ ۹۳۷م )، محدث شافعی مذهب بوده است.
از آنجا که وی ساکن محله ای در شرق بود، او را ابن شرقى خوانده اند.
سمعانى، عبدالکریم، الانساب، ج ۸، ص۸۳، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۷ق / ۱۹۷۷م.
ابن شرقى بسیار به حج مى رفت و در راه مکه به املای حدیث مى پرداخت و همراهان مى نوشتند. افراد متعددی از او روایت کرده اند: از جمله ابوالعباس ابن عقده، ابواحمد عَسّال، ابواحمد ابن عدی، ابوعلى نیشابوری، زاهد بن احمد سرخسى، حسن بن احمد مَخلَدی، محمد بن عبدالله جوزقى، ابوالحسن علوی، ابواحمد حاکم و ابوالحسین حجاجى.
ابن جوزی، عبدالرحمان، المنتظم، ج ۶، ص۲۸۹، حیدرآباد دکن، ۱۳۵۷ق /۱۹۳۸م.
او در شناختن حدیث های صحیح از ساختگى تبحر خاصى داشت، تا آنجا که ابن خزیمه (د ۳۱۱ق /۹۲۳م ) وی را ملاک و معیار تشخیص حدیث صحیح از دروغین دانسته است.
خطیب بغدادی، احمد، تاریخ بغداد، ۴ج، ص۴۲۷، قاهره، ۱۳۴۹ق.
...