ابن دباغ عبدالرحمن بن محمد

[ویکی نور] الشیخ ابوزید عبدالرحمن بن محمد بن عبدالله الانصاری الاسیدی مشهور به «دباغ»، متولد سال 605ق و متوفی به سال 699ق است. وی مردی فقیه، مورخ، عالم و از مردم قیروان بود. اطلاعات چندانی از ایشان در دست نیست. وی تألیفاتی دارد که از آن جمله است کتابی نیکو و سودمند درباره طبقاتی از فضلا که از آغاز رواج اسلام در قیروان بدان شهر درآمده اند و نیز «معالم الایمان فی معرفة اهل القرآن» در چهار جزء. همچنین «تاریخ ملوک الاسلام» و «جلاء الافکار فی مناقب الانصار» از اوست.
معالم الإیمان فی معرفة أهل القیروان / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده

💡 عبدالرحمن گفت: چنان مى بينم كه ما در جايى آمده ايم كه خدا منع كرده است؛ زيرا تجسّسنموديم. عمر هم از آنجا رفت و آنها را به حال خود گذاشت !!(508).

💡 وی خود را شاگرد میرزافتحعلی آخوندوف، جلیل محمد قلی زاده، عبدالرحمن حقویردیف و جعفر جبارلی می‌داند.

💡 حجة الاسلام آقاى حاج شيخ عبدالرحمن بخشايشى، از جناب آقاى حاج تقى دباغى، كه ازمحترمين آذربايجان ولى مقيم تهران هستند و برادرعيال جناب آقاى دكتر كوكبى (دكتر قلب ) ساكن قم محسوب مى شوند، مطلب زير رانقل كردند كه مى خوانيد. آقاى دباغى گفتند:

💡 515- مراجعه كنيد به كتاب اعلام الموقعين، جلد سوم، صفحه 33 وبعد از آن، احمدامين نيز اين داستان را از آن كتاب، در صفحه 287 ((فجر الاسلام ))نقل كرده است. ابن حجر نيز در قسم دوم ((اصابه )) در شرححال عبدالرحمن بن حاطب، اشاره به آن نموده ومى گويد: او با عمر داستانى دارد!