ابن ابی کدیه

[ویکی فقه] اِبْن ِ اَبی کُدَیّه، ابوعبدالله محمد بن عتیق بن محمد بن ابی نصر بن ابی کدیّه تمیمی قَیْرَوانی (د ۵۱۲ق /۱۱۱۸م )، متکلم اشعری، اصولی و مُقری.
اِبْن ِ اَبی کُدَیّه در حدود ۴۲۰ق /۱۰۲۹م در قیروان تولد یافت،
ابن جزری، محمد، ج۲، ص۱۹۵، غایة النهایه فی طبقات القراء، به کوشش برگشترسر، قاهره، ۱۳۵۲ق /۱۹۳۳م.
در قیروان نزد ابوعبدالله بن حسین بن حاتم اَزْدی اصول و کلام خواند و در اندلس یا مصر از ابن عبدالبّر حدیث شنید.
ابن جوزی، یوسف، ج۱، ص۷۵، مراة الزمان، حیدرآباد دکن، ۱۳۷۰ق /۱۹۵۱م.
در راه سفر به عراق مدتی را در شهرهای شام گذراند و در دمشق به تحصیل و نیز تدریس کلام پرداخت. ابوالفتح نصرالله بن محمد مِصّیصی عالم و مدرس معروف خطّه شام از شاگردان درس کلام او در شهر صور بود.
سبکی، تاج الدین عبدالوهاب، ج۷، ص۳۲۱، طبقات الشافعیة الکبری، به کوشش محمود محمد طناجی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره، ۱۳۸۳ق /۱۹۶۴م.
...

💡 نگه ز دیده بیدار جو که سائل را به کدیه طالب درهای باز باید بود

💡 کدیه نبود خصلت بنده به هیچ وقت هر چند شاعران را کدیه بود خصال

💡 بدین دقیقه که راندم گمان کدیه مبر به بنده، گرچه گدایی شعریعت شعر است

💡 او را کسی چه گوید کو مستمند جوید دامن پر از زر آید کدیه کند گدایی

💡 در کوی تو کدیه کردن ای دوست نزد همه همچو مال دلخواه

💡 او بگفتی خانهٔ دل خلوتست خالی از کدیه مثال جنتست