ابن ابی داوود ابوبکر عبدالله بن سلیمان ازدی سجستانى

[ویکی فقه] اِبْن ِ اَبى داوود، ابوبکر عبدالله بن سلیمان بن اشعث بن اسحاق ابن بشیربن شداد بن عمرو (یحیى ) بن عمران ازدی سجستانى (۲۳۰- ۳۱۶ق /۸۴۴ - ۹۲۸م )، قاری، فقیه و از حافظان بنام حدیث بوده است.
ابن ابی داوود در سیستان
یاقوت، بلدان، ج ۳، ص۱۹۲، بیروت، ۱۹۵۷م.
ابن ابى داوود روزگاری در اصفهان اقامت گزید. به گفته ابن بدران برخى از عالمان این شهر بدو رشک بردند و نزد فرمانروای شهر از وی سعایت کردند و او را به دشمنى با امام علی (ع ) و وابستگى به ناصبیان و خوارج متهم ساختند. فرمانروا قصد جان او کرد، اما او به یاری یکى از بزرگان به نام محمد بن عبدالله بن حسن از مرگ نجات یافت و اصفهان را ترک گفت.
ابن بدران، عبدالقادر، تهذیب تاریخ ابن عساکر، ج۷، ص۴۴۲، دمشق، مکتبة العربیة.
عبدالرحمان بن ابى حاتم، ابوبکر بن مجاهد، دعلج ابن احمد، محمد بن مظفر ورّاق، دارقُطْنى، ابوعمر بن حیویه، ابوحفص ابن شاهین، ابوبکر وراق، ابوحسین بن سَمعون، ابواحمد حاکم، ابوطاهر مخلّص، عیسى بن جراح، محمد بن زُنبور، ابومسلم کاتب
سبکى، عبدالوهاب، طبقات الشافعیة الکبری، ج ۳، ص۳۰۸، به کوشش محمود طناجى و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره، ۱۹۶۵م.
...

💡 (ن بن سنان قال قلت لابى عبدالله عليه السلام متى يدفع الى الغلام ماله،قال اذا بلغ و اونس منه رشد. ولم يكن سفيها او ضعيفا.(167) )

💡 136- در شرح حال سيف بن عمر تميمى، ر.ك: عبدالله بن سبا، ج 1،

💡 تیغ بر بازوی عبدالله گذشت وه چه گویم که چه زان بر شه گذشت

💡 معز دولت و دستور ملک عبدالله که هست زیر نگین ملکت سلیمانش

💡 گروه‌های دیگری نیز بودند که دو پسر دیگر صادق، عبدالله افطح و محمد بن جعفر را امام می‌دانستند.

💡 ابوهريره و ابوالدرداء نزد عبدالله بن سلام آمده، و گفتار معاويه را باو ابلاغ ابلاغنمودند.