دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ اَبی الْفَیّاض، ابوبکر، احمد بن سعید بن محمد بن ابی الفیاض، معروف به ابن الغَشّاء (ح ۳۷۹-۴۵۹ق /۹۸۹-۱۰۶۷م )، فقیه و مورخ اواخر دوره امویان و اوایل دوره ملوک الطوایفی اندلس است.
از جزئیات زندگی ابن ابی الفیاض اطلاعی در دست نیست.تنها می دانیم که در اِسْتِجّه در جنوب غربی قُرطبه به دنیا آمد و در جوانی نزد یوسف بن عَمْروس استجی درس خواند و سپس به اَلمَریّة رفت و از محضر استادانی چون ابوعمر طَلَمَنکی و ابوعمر بن عَفیف و مُهَلّب بن ابی صُفْرة و دیگران بهره گرفت
ابن بشکوال، خلف، الصلة، قاهره، ۱۹۶۶م، ج۱، ص۶۰.
ابن ابی الفیاض در عصری پرتلاطم می زیست: ۲۴ ساله بود که دوره پرآشوب «فتنه » پیش آمد، حکومت خاندان عامری فرو ریخت، خلافت مرکزی از میان رفت و دوره معروف به ملوک الطوایف در تاریخ اندلس آغاز شد.او که خود شاهد همه این آشوب ها و فراز و نشیب های تاریخ بود، گزارش گر مستقیم آن ها نیز شد.
آشنایی با مورخان بزرگ
با مرد بزرگی چون ابن حزم و شاید با ابن حیّان و عُذری هم نشین بود.روایتی که او مستقیماً از ابن حزم درباره منصور بن ابی عامر نقل کرده، نشان گر ارتباط و مجالست وی با ابن حزم است، گرچه روشن نیست که این ارتباط کی و در کجا برقرار شده است
ابن خطیب، اعمال الاعلام، به کوشش لوی پرووانسال، بیروت، ۱۹۵۶م، ج۱، ص۷۷-۷۸.
...