یکیی

یکیی. [ ی َ / ی ِ ] ( حامص ) احدیت. یکی بودن. یگانگی: بدان که هر چیز که در تو محال است در ربوبیت صادق است چون یکیی که هرکه یکی را به حقیقت بدانست از محض شرک بری گشت. ( قابوسنامه، از فرهنگ فارسی معین ). و رجوع به احدیت و یگانگی شود.

احدیت یکی بودن: بدانکه هرچیز که درتو محال است در ربوبیت صادق است چون یکیی که هر که یکی را بحقیقت بدانست از محض شرک بری گشت.

💡 آن یکیی نه که عقلش فهم کرد فهم این موقوف شد بر مرگ مرد

💡 آن یکیی زان سوی وصف‌ست و حال جز دوی ناید به میدان مقال

💡 پس گریبانش کشید از پس یکی که ندارم در یکیی‌اش شکی

💡 تو یکیی ولیک هم ز اعداد نام داری و بس چو نقش زیاد

💡 بل یکیی ز اندک و بسیار بیش صد قدم از اندک و بسیار پیش