گوی گریبان

گوی گریبان. [ ی ِ گ َ ] ( ترکیب اضافی ) تکمه گریبان است که در حلقه اندازند تا بسته شود. ( برهان قاطع ) ( بهار عجم ) ( آنندراج ) ( غیاث اللغات ). دکمه یقه:
گوی گریبان تو چون بنماید فروغ
زرین پردر شود دامن روح الامین.خاقانی.از نشاط آستین بوس امیرالمؤمنین
سعد اکبر بین مرا گوی گریبان آمده.خاقانی.زری که گوی گریبان جبرئیل سزد
رکاب پای شیاطین مکن که نیست سزا.خاقانی.دشمنی کز تو گریزان میدود بر سر چو گوی
آید از گوی گریبانش ندا اَیْن َ المَفَر.کمال اسماعیل.با اهل هنر گوی گریبان بگشای
وز نااهلان تمام دامن درکش.حافظ.موج خیابان سرو قطره خون تذور
آه پریشان من گوی گریبان او.حکیم زلالی ( از آنندراج ).

تکمه گریبان است که در حلقه اندازند تا بسته شود.

💡 سازم دو کون گوی گریبان خویش اگر یک روز با تو توشه صبرم به جان رسد

💡 اینچنین جامه رنگین که خیالم پرداخت فلکش گوی گریبان زدر پروین داد

💡 بر میا گو آفتاب و دم مزن گو صبحدم آفتاب صبحدم گوی گریبان شماست

💡 دست خزان در نشاند چاه زنخدان سیب لعب چمن بر گشاد گوی گریبان نار

💡 گرچه از دامن گل پا نگذارد بیرون غنچه را مرتبه گوی گریبان تو نیست

💡 لاله ستان وفاست سینهٔ پر داغ من نور دل و دیده است، گوی گریبان او