کمام

لغت نامه دهخدا

کمام. [ ک ِ ] ( اِ ) نوعی از کندر باشد و آن را صمغ یمنی گویند. ( برهان ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
کمام. [ ک ِ ] ( ع اِ ) آنچه بدان دهان شتر را بندند تا نگزد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج، ذیل کمامة ) ( ناظم الاطباء ). چیزی که با آن دهان شتر را بندند تا نگزد یا دهان گاو را بندند تا نخورد. ( از اقرب الموارد ). پوزه بند. پتفوزبند. دهن بند. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). || توبره اسب و مانند آن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).ج، اَکِمَّة. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به کمامة شود.
کمام. [ ک ِ ] ( ع اِ ) ج ِ کِم. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). رجوع به کِم شود. || ج ِ کمامة. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). و رجوع به کمامة شود.
کمام. [ ک َ ] ( اِخ ) از دیههای دینور است و سلفی گفت از ابویعقوب یوسف بن احمدبن زکریای کمامی شنیدم که کمام آبادیی از اعمال دینور است. ( از معجم البلدان ).

فرهنگ فارسی

( اسم ) نوعی از کندر صمغ یمنی.
جمع کم. یا جمع کمامه

جمله سازی با کمام

💡 برخی هنرمندان موسیقی سنتی ایران در شهرهای آمریکا کمامان نیز اجرای زنده برگزار می‌کنند. از این دسته می‌توان به خوانندگان موسیقی سنتی ایرانی، همانند شهرام ناظری و محمدرضا شجریان اشاره نمود.